غزل شمارهٔ ۷۷۷

برداشت: ای خدایی که وقتی حاجت‌مندانه با تو درخواست می‌کنند، هر آرزویی که دارند را برآورده می‌سازی.

برداشت: وقتی که جان و دل را به کسی بسپارند، زندگی باقی‌مانده خوشبو و شاداب خواهد بود.

برداشت: بندگان تو افرادی هستند که به خاطر تو و برای رضای تو، تمام تلاششان را می‌کنند و با تواضع در راه تو گام برمی‌دارند.

برداشت: بیا بگذار این نوشیدنی را کنار بگذاریم و در این روزهای معدود به جای نوشیدنی فنا، شهد کوثر را بیابیم.

برداشت: در شب تاریک، ستاره‌ها به دنبال ماه می‌گردند و وقتی که ماه کامل می‌شود، چهره‌ای روشن و زیبا دارد.

برداشت: اگر یتیمی از پدر و مادرش بی‌خبر بماند، می‌تواند از خاک پدر و مادر معنوی‌اش بهره‌مند شود.

برداشت: زمانی که ببینند که بدن خوراک خاک است، مطمئناً جان و دل را غنی می‌سازند و به سراغ بدنی لاغر می‌روند.

برداشت: دیگر بس کن از صحبت‌های بی‌فایده، از حالا به بعد بگذار تا سخنان همه از روح پاک و خالص ناشی شوند.