غزل شمارهٔ ۷۷۴

برداشت: در دل من، خیال زیبایی مانند ماه روشن شد، در حالی که نه راهی به آنجا بود و نه تعجبی داشت از اینکه از کجا آمده است.

برداشت: همه، چه بت و چه بت‌پرست و چه مؤمن، در برابر زیبایی و جذابیت بت، به احترام و سجده در آمدند.

برداشت: دل من به مانند آهن است که وقتی در آتش قرار می‌گیرد، خوب و خوش می‌شود. این حالتی بهتر است که مانند آینه‌ای روشن و صاف باشد، زمانی که درونش نور و صفا وارد می‌شود.

برداشت: در این بیت، شاعر به بیان احساسات متضاد خود می‌پردازد. او از شکر و نوعی شیرینی سخن می‌گوید، اما به نوعی از درد و رنجی که از خیانت یا بی‌وفایی ناشی شده، اشاره می‌کند. از یک سو، طعم شیرینی وفا و محبت وجود دارد و از سوی دیگر، رنج ناشی از جفا و بی‌وفایی. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که گویا این دو احساس به هم آمیخته‌اند و شاید نمی‌تواند به یک نوع خاص از شکر اشاره کند، زیرا هر دو تجربه را به طور همزمان احساس می‌کند.

برداشت: در اینجا بیان شده است که انسان‌ها به وفاداری و صداقت رسیدند و تاریکی‌ها برطرف شده‌اند. خصوصیات انسانی ناپدید شده و ویژگی‌های الهی ظهور کرده‌اند.

برداشت: تمام اشکال و تصورات به بیرون آمده و دریا به رنگ آبی درآمده است. همه عظمت و بزرگی نیز ظاهر شده و به زندگی بازگشته است.

برداشت: همه‌ی خانه‌ها وقتی به سمت دریا آمدند، مانند امواجی که به دریا نزدیک می‌شوند و افزایش پیدا می‌کنند، به یکدیگر پیوستند.

برداشت: همه خانه‌ها یکسان شده‌اند، پس به آب نگاه نکن که به نظر می‌رسد جداست، حتی اگر به ظاهر جدا باشند.

برداشت: همه کوزه‌ها را بیاورید و همه ظرف‌ها را بشویید، چون آب حیات رسید و سقا (آب‌فروش) وارد شد.