غزل شمارهٔ ۷۷۱

برداشت: ای عاشقان، تلاش کنید، چرا که وقتی جسم و جان از هم جدا شود، دل شما به هوا خواهد رفت و دیگر مانند یک بدن سنگین در این دنیا نخواهد ماند.

برداشت: دل و جانتان را با آب حکمت پاک کنید تا دیگر دو چشمی که پر از حسرت است، به سمت خاک و نابودی نرود.

برداشت: این بیت می‌گوید که عشق اساس وجود و روح دنیا است و هر چیزی که در این جهان مشاهده می‌کنیم، جز عشق، پایدار و جاودان نیست. به عبارت دیگر، تنها عشق است که ارزش واقعی و ماندگاری دارد و همه چیز دیگر فانی و ناپایدار است.

برداشت: عدم تو به عنوان جایی از آغاز و وجود تو مانند غروب، به سوی آسمانی دیگر می‌رود که در نهایت شباهتی به این آسمانی که ما می‌بینیم ندارد

برداشت: راه رسیدن به آسمان درونی انسان، عشق است. وقتی عشق حقیقی در دل انسان قوی شود، دیگر هیچ حسی از غم و ناراحتی باقی نمی‌ماند.. اینجا منظور از جنباندن پر عسق، تسلیم است

برداشت: جهان را از بیرون نگاه نکن، زیرا که دنیای واقعی درونی است. اگر چشمانت را ببندی، هیچ چیز از جهان برایت باقی نمی‌ماند.

برداشت: دل تو مانند یک بام است و حواست مثل ناودان‌هاست. از بام، آب بنوش که اگر ناودان‌ها نبودند، آب به تو نمی‌رسید.

برداشت: دل را از محبت خود خالی نکن، زیرا تمام این شعر به تو اختصاص دارد. به سخنان من توجه نکن، زیرا دیگر حرفی برای گفتن نخواهم داشت.

برداشت: وجود انسان مانند کمانی است که نفس و گفتار او همچون تیر آن هستند. زمانی که تیر و تیرکمان برود، دیگر اثری از عمل و فعالیت نخواهد ماند.