غزل شمارهٔ ۷۷۰

برداشت: همه را امتحان کردم و بهتر از تو نیافتم؛ زمانی که در دریا غرق شدم، هیچ چیز به زیبایی تو به دست نیاوردم.

برداشت: من هزاران پیچ و خم را پشت سر گذاشتم و در این راه، مانند شراب پرشور تو، سرخوشی و لذتی عمیق را تجربه کردم، اما هنوز به سرانجام مطلوبی نرسیده‌ام.

برداشت: چه عجیب است که در دل من گل و یاسمن شادمانه می‌خندند، در حالی که خودت، ای لطیف و زیبای معنوی، به آغوش من نیامدی.

برداشت: به خاطر تو، چند روزی از خواسته‌ام صرف‌نظر کردم، اما پس از آن دیگر چه آرزویی باقی ماند وقتی که به آنچه می‌خواستم دست نیافتم.

برداشت: چند روزی که خدمتگزار و چاکر تو شدم، هیچ سلطانی در این دنیا نبود که به اندازه تو برای من مهم باشد.

برداشت: عقل به من می‌گوید که از این مسافران دنیوی فاصله بگیر و نگران نباش، چرا که من در انتظار آن مسافر خاص هستم که هنوز نیامده است.

برداشت: وقتی که کبوتر دل به سمت بام تو پرواز کرد، من دلم به شدت ناراحت شد، مانند بلبل که در انتظار کبوترش به فریاد افتاده است.

برداشت: وقتی که دلم از شوق پرواز به آسمان رفت، مانند کبوترانی که دل به آسمان می‌زنند، انتظار داشتم که همای افسانه‌ای و پرنده‌ای شگفت‌انگیز به راهم بیاید، اما هیچ‌کدام به من نرسیدند.

برداشت: برو ای تن بی‌قرار و دل پشیمان، چون من از هر دوی شما جدا شدم و دلی دیگر برایم فراهم نشده است.