غزل شمارهٔ ۷۶۹

برداشت: از این پس، کاروان به راه افتاده و دیگر جای توقف نیست. نگران شترها نباش، چون اکنون ساریبان (رهبر کاروان) آماده‌است.

برداشت: به اطراف نگاه کن و ببین که زندگی چگونه مانند سایه‌ای در آسمان در حال گذر است، بدون هیچ مرزی و توقفی.

برداشت: تو از جایی فراتر از امکانات و محدودیت‌ها به همه چیز دست یافتی، پس چرا دل تو از این خوشی بی‌خبر است که به آن جایگاه والایی رسیده‌ای؟

برداشت: هر روز به بازی و تفریح مشغول بودی و توجهی به اندوه خانه خود نداشتی، حالا باید به خانه‌ات بروی در حالی که غمگین و افسرده‌ای.

برداشت: تو بخند، چون اولین خنده‌ات باعث می‌شود تا دل تو به محبت و رحمت باز شود. مولای کریم هیچ‌گاه به کسی که به او بدگمان است، رحم نمی‌کند.