غزل شمارهٔ ۷۶۸

برداشت: چمنی که همه گل‌ها به آن پناه می‌آورند، جایی است که هرگز پاییز نمی‌آید و گلی در آن نمی‌ریزد.

برداشت: در میانه بیابان درختی زیبا و سرزنده وجود دارد که سایه‌اش می‌تواند کسانی را که در زیر آن خوابیده‌اند، به راحتی بیدار کند.

برداشت: آسمان‌ها به مانند پلکانی هستند که جان‌ها را به سوی خود می‌کشند و سیاره زحل نمی‌تواند به جایی برود که سیاره زهره در آنجا در حال جنگ و نزاع است.

برداشت: گوهری نازک و زیبا در جایی که هیچ مکانی ندارد، به جایی اشاره می‌کند که دل نشان می‌دهد، وقتی دو چشمی که از اشک پر شده است، به آن اشاره می‌کند.