غزل شمارهٔ ۷۶۷

برداشت: ای محبوب، بی‌رحمی را کنار بگذار، زیرا مهربانی با این رفتار سازگاری ندارد. نگاهی به درد من بینداز که هیچ‌کس قادر به درمان آن نیست.

برداشت: از آسمان به زمین افتادم و در محیطی غرق شدم، به درون دریا. جز تو هیچ آشنایی در دل من وجود ندارد.

برداشت: از باد صبا خبری به من رسید که می‌گفت از غم تو می‌سوزم، اما اکنون دل من هیچ خبری از این باد ندارد.

برداشت: چهره‌ات مانند طلاست و چهره‌ای چون نقره داری. دل من به زیبایی تو اسیر شده و هیچ‌کس نمی‌تواند مانند تو دلربا باشد.

برداشت: ای ساقی، در را ببند و بگذار افرادی که به دیدارت می‌آیند، بدانند که فقط کسانی که شایسته‌اند می‌توانند به تو نزدیک شوند.

برداشت: تمام عمر هیچ‌گاه این‌طور شاد و خوشحال نبوده‌ام، به خاطر وفای کسی که دلش به وفا نیست.

برداشت: بهتر از این شادی نیست که تو زنده‌ای و در عین حال درد و رنج عاشقان را دلیل بر از دست رفتن دنیا بدانیم؛ چرا که این جهان پایدار نیست.

برداشت: شب امشب را مست و شاد به دامان آن معشوق زیبای لب‌های شیرین برویم. چه اهمیتی دارد اگر در میانه‌ی شگفتی‌های زندگی، مانند کسی که لباس مناسبی ندارد، از مشکلات بگریزیم.

برداشت: اگر زیبایی و جذابیت محبوب وجود نداشته باشد، روز وصال او به چه درد می‌خورد؟ در آن صورت، حتی خاک هم نمی‌تواند به طلا تبدیل شود.

برداشت: اگر چشمان نادان به زیبایی معشوقی که روشن و درخشان است نگاه کند، چه فایده‌ای دارد وقتی که آن غبار و غم ناشی از جدایی او، دل را تیره کرده و چیزی از زیبایی باقی نگذاشته است؟

برداشت: بیا به من کمک کن تا دعا و خدمت را به دیگران برسانم. چه فایده‌ای دارد کسی که هیچ چیزی جز دعا در دستش ندارد؟