غزل شمارهٔ ۷۶۶

برداشت: اگر کسی که از آب زندگی بهره‌مند می‌شود، در طول عمرش به خوبی و با دقت زندگی کند، حتی مرگ هم نتواند او را از یاد ببرد و نامش همیشه در اوج باقی می‌ماند.

برداشت: وقتی که به آسمان بالا نگاه می‌کنی، دو هزار در از رحمت و نعمت‌های بهشتی به سوی تو گشوده می‌شود.

برداشت: هرگاه سایه تو بر مفسدان بیفتد، تمام گناهان آن‌ها مانند چله نشینی و نماز خواندن خواهد شد.

برداشت: هرگاه انسان به سمت بخشش و عفو حرکت کند، حتی اگر در شرایط سخت و نیازمندی قرار داشته باشد، می‌تواند به آرامش و خوشبختی دست یابد. مانند رکابی که به سوی آرامش می‌راند.

برداشت: وقتی که دو دست تو مانند دریا به بخشش و نیکی پر از گوهر می‌شود، چهره‌ات مانند زر خالص می‌درخشد و به دور گاز(آتش) می‌چرخد.

برداشت: دست تو مانند کیمیا است و دریا به عظمت خود نماد بزرگی است. جای تعجب ندارد که حتی یک دانه کوچک از دست تو می‌تواند به گنجی بزرگ تبدیل شود.

برداشت: هزاران نفر با ترس و وحشت، جان و چشم‌های خود را از دست می‌دهند و وقتی صدای رسیدن یار به گوش می‌رسد، به شدت شاد و شتابان می‌شوند.

برداشت: تمام تلخی‌ها و رنج‌های دنیا و مذهب، به لطف تو شیرین و دل‌انگیز می‌شود و غم و درد در دل، با حضور و محبت تو، به آرامش و شادی تبدیل می‌شود.

برداشت: همه دل‌ها به دامن تو چنگ می‌زنند، ولی آنقدر نمی‌دانند که وقتی به دور شیر آهو می‌افتند، باید به شدت احتیاط کنند و خود را محافظت کنند.

برداشت: وقتی که در وصال به هم پیوند می‌خورید و در جایی غیرقابل دسترس قرار می‌گیرید، از کجا باید امید به گشایش و آزادی داشته باشید وقتی که در بالای در بسته‌ای قرار دارید؟

برداشت: سکوت کن و بی‌خودی را کنار بگذار، فقط به خداوند توجه کن. اگر به فنا و زوال برسید، تمام کارهایتان درست خواهد شد.