غزل شمارهٔ ۷۶۳

برداشت: خوشا به حال کسی که مانند ما از زحمت‌ها و ناراحتی‌ها رها شده و تمام لطف و رضایت را در زندگی تجربه کرده است. او از دل‌نگرانی‌ها آزاد است و همه چیز در زندگی‌اش پر از شادی و وفاداری است.

برداشت: از شادی و سرور، عقل به حالت جنون در آمده و زبان به گفتن رازهای عشق باز شده است. عشق و دیوانگی مانند الماس در دریا به صفا و روشنی رسیده‌اند.

برداشت: ماه و خورشید به تماشا نشسته‌اند که از وجود آن شخص، خاک به طلا تبدیل شد. به فضل و بزرگواری او، دریا پر از جواهر شد و به روشنی‌های نسیم صبح، جان تازه‌ای گرفت.

برداشت: وقتی که سلطان عشق او را به خود جلب کرد، او از همه انسان‌ها جدا شد. نگاهی به عشق به او افتاد و تمام خواسته‌هایش برآورده شد.

برداشت: در سفر، همچون ماه کامل در شب چهاردهم، با نگاه‌های پر از لطف الهی، در همان لحظه کجا رفت؟

برداشت: زمانی که زمین وجود داشت، آسمان هم به زیبایی و جذابیت رسید. انسانی که در آن بود، به مقام ملک و حکومت رسید و موجودی که مانند مگس بود، به عظمتی چون هدهد تبدیل شد.