غزل شمارهٔ ۷۶۲

برداشت: اگر مرده‌ای در گور به سر کفن برآید، تنها در صورتی ارزش پیدا می‌کند که خبر از معشوق ما بیاورد.

برداشت: مرده و زنده چه تفاوتی دارند اگر چیزی در اختیارشان باشد که حتی کوه را به حرکت درآورد و جلو بیاورد.

برداشت: من از سرزنش دوری می‌کنم، چون این سرزنش از جانب توست. تلخی‌های تو باعث شده که همه‌ی لذت‌ها و شیرینی‌ها را از جانم بگیرد.

برداشت: بخور آنچه به دستت می‌رسد و زمان کافی داری، زیرا تو مانند آبی روان هستی که نمی‌توان آن را ذخیره کرد. وقتی که بخوری، دوباره چیز دیگری خواهد آمد.

برداشت: به زیبایی هنر او توجه کن و به الهام قلبش گوش بده. همه چیز از نگاه او نور و روشنی می‌گیرد و تمام لذت‌ها از همین نگاه سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: نگذار که فکر کنی عمرم به پایان رسیده و یارم نیامده است. بگو که شاید او بی‌خبر در سحرگاه بیاید.

برداشت: مواظب باش و همیشه هوشیار باش، زیرا ممکن است ناگهان چیزی مانند کحل (سرمه) که زیبایی خاصی دارد، در چشمت ظاهر شود.

برداشت: وقتی چیزی در این چشم حضور پیدا کند، این چشم مانند دریا خواهد شد. زمانی که به دریا نگاه کند، از تمام آب‌هایش گوهر خواهد یافت.

برداشت: انسان نباید مانند یک گوهر بی‌حیات باشد که از ارزش خود ناآگاه است. همه موجودات زنده به دنبال چیزی هستند و باید تلاش کنند تا به وجود و ارزش خویش پی ببرند.

برداشت: تو چه می‌دانی که چه هستی و چه روحی داری؛ تنها خداست که می‌داند و می‌بیند که چه توانایی و هنری از انسان می‌تواند ظهور کند.

برداشت: به خودت بیاموز که گاهی لازم است بدون بیان حرف‌هایت، فقط با سکوت و رفتار نمایش بدهی. همان‌طور که وقتی ترازویی وجود دارد، چیزی برای اندازه‌گیری باقی نمی‌ماند. وقتی از این دنیا عبور کنی، ممکن است برخی چیزها دیگر معنا نداشته باشند.