غزل شمارهٔ ۷۶۱

برداشت: صبح زود، زمانی که ماه زیبا از باغ نمایان شد، صدای شاد و پرشور عاشقان که از بوستان برمی‌خاست، چقدر دل‌انگیز بود.

برداشت: از چهره‌اش، زیبایی و لطافتش، همه به خوشبختی رسیدند و همه کارهایشان به خوبی پیش رفت.

برداشت: از دو صد باغ بهشتی و دو صد چشمه حیاتی، هزاران گل شاداب از دل خارها روییده‌اند.

برداشت: غم مانند دزدی است که تمام شب در دل انسان اقامت دارد، اما نگهبانی برای او به سر دار آمده است.

برداشت: پس از ظلم و ستم، تمام امیدها از بین رفته و مانند دولتی روشن، دل بیدار دوباره شکوفا شده است.

برداشت: با وجود پیری، روح و جسم از پیوستگی با او جوان‌تر شدند و بعد از دوران رکود، کسی پیدا شد که برای آن ارزش قائل شود.

برداشت: وقتی که صلاح و نیکی دل و دین را در همه جا مشاهده کردی، به من بگو که چه خورشید شگفت‌انگیزی از رازها و اسرار برآمده است.