غزل شمارهٔ ۷۵۶

برداشت: اگر زمستان بد باشد، ممکن است بهاری که می‌آید هم بد شود و اثرات منفی آن تا بهار ادامه داشته باشد.

برداشت: بهار دل‌نواز را با دلایل نامناسب خراب نکن و نگذار که به خاطر مشکلات و ناپاکی‌ها، زمستان و سختی بر ما حاکم شود.

برداشت: هر درخت و باغ در فصل بهار از نعمت‌ها بهره‌مند می‌شود، و هر درخت، چه تلخ و چه شیرین، ارزش و اهمیت خاص خود را دارد.

برداشت: ای برادر، از این راه یک نکته را به یاد بسپار: هر گیاهی ارزش ندارد مگر زمانی که جوانه بزند و شروع به رشد کند.

برداشت: از میان هزاران آب شهوت، ناگهان آبی پیدا شد که از آن، چهره‌ای زیبا و دل‌فریب ساخته شده بود.

برداشت: پس از آن، زیبایی‌ها و جمال‌های بی‌شمار به صحنه می‌آیند و از میان آن‌ها، گنجینه‌ای از یک میلیون، فقط یک نفر برگزیده می‌شود که خود دارای مقامی ویژه و ارجمند است.

برداشت: افراد خوشبخت در دنیا زیاد می‌آیند و می‌روند، اما نباید اجازه داد که کسی نزدیک دروازه شمس‌الدین بیافتد.

برداشت: هر کس که برای خدا یک بار هم سجده کند، حتی اگر برای نمایش و نفاق باشد، در نهایت به مقام خاصی نزد خدا می‌رسد.

برداشت: به خاطر آسیب‌هایی که متحمل شده‌ایم، ای دوست وفادار، به یاد آن دردها نباش که این یادآوری می‌تواند مانع رسیدن به تو شود.