غزل شمارهٔ ۷۵۵

برداشت: پادشاه ما در بین دیگر پادشاهان، پیشرو و برتر بود، زیرا او هم پادشاهی کرد و هم درویشی را تجربه کرده و می‌شناسد.

برداشت: وقتی شاه ما از پرده بیرون آمد و خود را نشان داد، جان ما از خود بی‌خود شد، چون آن شاه نیز بی‌خود و آزاد بود.

برداشت: شاه ما از ما فاصله داشت و در عین حال به ما نزدیک بود. جان ما به گونه‌ای با او پیوند داشت که هم به او نزدیک و هم از دور فکر می‌کرد.

برداشت: او در زندگی‌اش بدون درد و مشکلات بود و آسایشش بدون رنج و زحمت بود. باغش پر از گل‌های زیبا و خالی از خار بود و لذت‌هایش بدون تلخی و سختی بود.

برداشت: در اینجا به زیبایی از یکی از ویژگی‌های خاص شهرت یاد می‌شود، زمانی که پرده‌ها کنار می‌روند و روزنه‌ای به حقیقت باز می‌شود. در این حالت، آب و آتش به هم آشتی می‌کنند و حتی گرگ، که معمولاً نماد خطر است، به عنوان دایه و نگهدارنده میش معرفی می‌شود. این تصویر نشان‌دهنده تغییرات عمیق و شگفت‌انگیز در روابط و وضعیت‌هاست که به واسطه لطف و رحمت خاصی به وجود آمده است.

برداشت: وجود حقیقتی خالص و روشن به‌وجود آمد که ظاهری دارد، اما خود از جان و روح بی‌بهره است. آن کسی که از حقیقت دور بود و به کفر و نادرستی افترا بود، در مسیر او قربانی شد.

برداشت: می‌گفتیم که در غیر وجود، نیستی وجود دارد، او پاسخ داد که بله، بیایید وجود پیدا کرد. جهانی که از او ایجاد شده است، به یک تأیید و آری وابسته بود.