غزل شمارهٔ ۷۵۴

برداشت: خورشید زیبایانی که در حال حرکت‌اند، می‌درخشد. راه را باز کنید تا چهره‌ها تحت تأثیر زیبایی او، مانند ماه، روشن و دل‌نواز شوند.

برداشت: مردگان قدیمی را زندگی دوباره‌ای می‌بخشد و عاشقان که رفته‌اند را از وجود او آگاه کنید.

برداشت: هر دو ساقی به چشم و لب او اشاره دارند که به انسان شادابی و لذت می‌بخشند. در هر لحظه که بخواهید می‌توانید از زیبایی و بوی خوش او بهره‌مند شوید و از آن لذت ببرید.

برداشت: در بیابان زیبایی‌های او گفته‌اند که به سمت آنجا بروید و نیت خود را مشخص کنید.

برداشت: نشان روشنی در چادرها درخشان شده است و گوش‌های اسب‌ها به سمت خیمه و محل استراحت توجه کرده‌اند.

برداشت: دروازه‌ی محل سکونت او به مکانی برای تجمع عاشقان تبدیل شده است. عاشقانی که به خاطر محبت و شور و شوق، سست و نحیف شده‌اند مانند برگ‌هایی که به زمین می‌افتند.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت چشمانش، چشمان خود را به روشنی بشورید و از بدی و حسادت دیگران ناله و فریاد کنید.

برداشت: شمس تبریزی، جان شاهان و سرآمد همه جان‌هاست و در این لحظه، خودش در میان ما قرار دارد. به او رو کنید و خودتان را تحت تأثیر مقام والایش قرار دهید.