غزل شمارهٔ ۷۵۱

برداشت: هرگاه عشق معشوق ما به ما آسیب بزند، فرقی نمی‌کند که بخواهم یا نخواهم، او مرا در خود غرق می‌کند.

برداشت: من چون قفل و کلید به هم پیوسته‌ام، اگر با کسی همراه شوم، مانند پرنده‌ای که در حال مرگ است، آن لحظه پروازم را از من خواهد گرفت.

برداشت: عاشقان عشق او را به کفر و دین تقسیم نمی‌کنند، زیرا این عشق فراتر از بی‌دینی و دینداری است و نمی‌توان آن را به گروه دیگری نسبت داد.

برداشت: وقتی که او در را باز کند، من هم خود را آزاد می‌کنم و وقتی که او ببندد، من هم بسته می‌شوم. پس مشخص نیست که چه کسی در میدان قدرت عمل کرده و می‌تواند بر من تسلط پیدا کند.

برداشت: همچون ابراهیم گاه به سوی آتش می‌روم، و همچون حضرت احمد گاه از آتش به سوی بهشت می‌کشید.

برداشت: به نظر می‌رسد که آتش برای تو جذاب‌تر است یا اینکه آب کوثر برای من محبوب‌تر است، زیرا آن چیزی که این سلطان به من می‌دهد، برایم شیرین‌تر است.

برداشت: زندگی پر از تضادها و چالش‌هاست؛ برخی از ما به دست آوردن آرامش را در رنج و زحمت می‌دانیم. به همین دلیل، او تدبیرهایی اندیشیده است تا ما بتوانیم راحت‌تر با این دوگانگی‌ها کنار بیاییم و در برابر آن‌ها مقاوم‌تر شویم.

برداشت: دوست می‌تواند به یک دشمن تبدیل شود، مانند آبی که به آتش تبدیل می‌شود. ناگهان ممکن است مؤمنی به دام کافر بیفتد.

برداشت: عشق او برای خوشحالان و سرکش‌ها هم رشته‌ای است که هر دو را به هم متصل می‌کند. سرکشان را این عشق به تنگنا می‌اندازد و کنترل می‌کند.

برداشت: انسان باید مراقب باشد و احتیاط کند، هرچند که احتیاط او نتیجه‌ی تدبیر و حمایت خداوند است. خداوند چنان حمایت می‌کند که مانند مادری که برای حفاظت از فرزندش تلاش می‌کند، از ما نیز مراقبت می‌نماید.