غزل شمارهٔ ۷۴۹

برداشت: دلبر من با حال سرمستی به سراغم آمد و دل مرا ربود. ای مسلمانان، از دست این دلبر مست فریاد و داد و فریاد برآورید.

برداشت: دل من به شدت شاداب و سرزنده بود و چشمانم مدام در حال حرکت بودند. به خودم گفتم این دل چه چیزهایی می‌تواند ببیند و چشمانم در صبحگاه چه درکی از زیبایی‌ها دارند.

برداشت: صبح زود، در خیال و اندیشه‌ای بودم که ناگهان عشق تو به صورت مه جلوه‌گر شد و مرا شاد کرد.

برداشت: من یک ذره کوچک هستم و از عناصر طبیعی مثل باد، خاک، آب و آتش ساخته شده‌ام. ولی عشق و شوق او مثل آتشی است که تأثیرش بر من و بر طبیعتی که در آن زندگی می‌کنم، بسیار عمیق و قوی است.

برداشت: عشق منبع زندگی و خاستگاه همه چیز است. این دنیا و آنچه در آن وجود دارد، از عشق به وجود آمده و به همین عشق وابسته است. زندگی و تمام پدیده‌ها نتیجه عشق هستند.