غزل شمارهٔ ۷۴۷

برداشت: ای دلشادکنندگان، از نوازندگان درخواست می‌کنید که به سوی شادی و خوشی بروید و به صدای نی توجهی نکنید.

برداشت: به شادی و خوشحالی روی آورید و به سمت لذت‌ها و خوشی‌ها گام بردارید، تا از غم و اندوه دور شوید.

برداشت: از آن شراب خالص و ناب به خاطر وحدت و یگانگی‌اش، ای کسانی که با خودتان هستید و عقل و هوش و آینده‌نگری دارید، همه چیز را بی‌ارزش بشمارید.

برداشت: بهار فرا رسیده و گل‌ها با رنگ‌های مختلف در باغ و چمن زار شکوفا شده‌اند. اما در کنار این زیبایی‌ها، هوای سرد و خشک دی‌ماه هنوز حس می‌شود.

برداشت: عاشقان، اگر به دلتان شوقی هست، خواهید دید که کسانی در میدان عشق، بدون سر به زمین افتاده‌اند و به صورت گروهی در حال رنج‌اند. اگر فریاد کنید، از این حال و روز آنها آگاه می‌شوید.

برداشت: آن محبوب چینی که به دنبالش هستید، در سمت چین قرار دارد. این چه منطقی است که هر بار به راه ری (محل دیگری) می‌روید؟

برداشت: در مکانی که خرابات نامیده می‌شود و در حال شنیدن نواها و موسیقی روحانی هستید، باید توجهتان را از تکرار حروف الفبا و نوشتارهای متداول بردارید.

برداشت: از شراب ناب، فقط برای خودتان در کاسه‌ی سرتان پر کنید. برای خدا، عقل و شعور را کنار بگذارید و از خوشی‌های زندگی بهره ببرید.

برداشت: ای عاشقان، از ویژگی‌های خود رها شوید و در دریای زیبایی معشوق غرق شوید.

برداشت: شما از جان و دل برای شمس‌الدین، که پادشاهان را می‌شناسد و در تبریز زندگی می‌کند، فداکاری می‌کنید و برای او جان و تن خود را قربانی می‌سازید.