غزل شمارهٔ ۷۴۳

برداشت: زمانی را که چشم به چشمان او مست و شگفت‌زده بودم، وقتی که چشم حسد به او رسید و از دید دیگران پنهان بود.

برداشت: شادی‌های شب‌های ما به خاطر عطر مشک و عنبر بود و شادی‌های صبح‌ها به خاطر وجود یارانی بود که عطر کافور داشتند.

برداشت: از بالای عرش و کرسی، صدای ستایش به گوش می‌رسید و نور روشنی همچون ماه و ستاره به زمین می‌تابید.

برداشت: هر جا که نگاهی به زیبایی او می‌اندازیم، می‌بینیم که زیبایی‌اش در دل‌ها و وجودها تأثیر گذاشته و مانند مجنون که به عشق لیلی عشق می‌ورزد، او نیز در بین مردم شناخته شده و معروف است.

برداشت: دل مانند بایزید، در پیش روی اوست و جانم به زلف او آویخته شده است، که این نشان از شیوه منصور دارد.

برداشت: بار دیگر شمع عشق را روشن کن، چون باید آن کسی که از خوشی‌های ما دور است را به یاد بیاوری.

برداشت: یک ساقی با ظرفی پر از شراب پیش من آمد و من را از خود بی‌خود کرد، به طوری که از مستی متوجه نشدم که زیبایی او چقدر شبیه به حوریان بهشتی است.

برداشت: شمس الدین تبریزی، واقعیتی عمیق و روحانی در عشق است که وجودش از زمان‌های قدیم در نوشته‌ها و افکار عشق ثبت شده است.