غزل شمارهٔ ۷۴۲

برداشت: عشق باعث می‌شود که عاشق احساس غیرت کند و نسبت به دیگران حساس شود، زیرا وقتی که عشق ظهور می‌کند، عاشق تمام توجه و محبت خود را به معشوق معطوف می‌کند و از دیگران دوری می‌گزیند.

برداشت: شاید کسی که لایق عشق باشد، وجود ندارد. زیرا روح او همچون روح یک روسپی است که به راحتی می‌تواند به چندین نفر تعلق داشته باشد.

برداشت: وقتی که محبت دیگران برای کسی قابل تحمل نباشد و همه او را طرد کنند، آن شخص می‌تواند به عشقش پناه ببرد و به درون خود بازگردد.

برداشت: زیرا طبع او به گونه‌ای است که وقتی با مردم روبرو می‌شود، ذهن و درونش به خوبی با عشق و محبت هماهنگ می‌شود و با خلق و خوی آن‌ها سازگار می‌گردد.

برداشت: جان برای زیستن در دنیای دیگر آماده می‌شود، جایی که دل از محبت هر کس به سوی او می‌چرخد و به راحتی توجهش را به هر سمت می‌کشاند.

برداشت: وقتی عشق نمایان شود، زلف من را به صورت سایه‌ای در می‌آورد و در آن لحظه عاشق بوی خوش عطرهای مشک و عنبر را احساس می‌کند.

برداشت: من می‌خواهم عطر و بوی خوش مشک و عنبر را از عقل و تعقل جدا کنم، تا عاشق بتواند به خاطر نیاز خود از این دو کنار بگذرد.

برداشت: هرچند که او عاشق است و همواره ما را در خاطر دارد، اما همچنان به دنبال زیبایی‌هایی است که مانند کودکان بازیگوش، به دنبال جذب توجه دیگران می‌باشد.

برداشت: زمانی که انسان از کودکی خارج می‌شود و به آگاهی و دانش دست می‌یابد، توانایی‌اش برای درک و راهیابی در دنیای اطرافش بیشتر می‌شود. همانند آبی که در جوی سرازیر می‌شود و مسیر خود را پیدا می‌کند، انسان نیز با کسب دانش، به درک و شناخت بهتری از زندگی و محیط خود می‌رسد.

برداشت: اگر عاشق تازه‌کار باشی، با تلخی‌ها و دردها آشنا می‌شوی تا در نهایت، از شهد شیرین عشق و زیبایی زندگی بهره‌مند شوی.

برداشت: تا وقتی که از شمس تبریزی مستی و شوری به دست آوری که فراتر از این دنیاهاست و تو را بدون نیاز به خودت سرشار از عشق و حال کند.