غزل شمارهٔ ۷۴۱

برداشت: اگرچه پنج در در دسترس است، اما هجرانی که با شش خون دل را می‌سوزاند، فایده‌ای ندارد. دل آن که عاشق است، به خوبی عطر خون دل را استشمام می‌کند.

برداشت: من چنگ را به خاطر عشق او یاد گرفتم، اما هیچ‌کس حال و روز من را نمی‌داند و فقط اوست که صدای ناله‌ام را می‌شنود.

برداشت: تو در تلاش هستی که به هر طرف بروی، اما کارهایت به جایی نمی‌رسد. در حالی که او که در شش جهت نمی‌گنجد، توانسته است کارش را به یک سو هدایت کند.

برداشت: شیر آهو را می‌درد، اما شیر ما نمی‌تواند به خوبی شخصیت آهو را به تصویر بکشد و درست آن را نشان دهد. او فقط دردی را که آهو تحمل می‌کند، احساس می‌کند.

برداشت: درونت را مانند گل لاله زیبا کن، ظاهریت را همچون رنگ ارغوانی بیارای. با یک دم، احساساتت را زنده کن و به جانت قدرت و شادابی ببخش.

برداشت: موج دریا را جست‌وجو نکن، زیرا آن موجی که از جریان آب نیروی خود را می‌گیرد، تنها از روشنی جان دو چیز را به هم می‌زند.

برداشت: زیبا و ماهرو است کسی که از این درد و غم عبور می‌کند، همانند هلالی که به آرامی ظاهر می‌شود. کسی که خوشرو و شیرین‌زبان است، مانند شکر که به زندگی شیرینی می‌بخشد و به خوشی‌ها و لذت‌ها عادت می‌کند.

برداشت: آهنی که نرم و شکل‌پذیر شد تا محبت عشق را بپذیرد، خاک را به عطر خوش عنبر تبدیل می‌کند و سنگ را به مروارید بدل می‌سازد.

برداشت: دل زخم‌دار و چشمان نابینای خود را به پای او می‌گذارم اگر از من خواست که شراب و غذا بیاورم.

برداشت: در این بیت، گفته شده که هر کس باید به حق و شایستگی افراد و مکان‌ها احترام بگذارد. اگر کسی در موقعیتی خاص احساس کند که به او توجه نمی‌شود یا در سایه قرار دارد، به این دلیل ممکن است که دست به اقداماتی بزند که نشان‌دهنده ناخرسندی‌اش باشد. به عبارت دیگر، یکنواختی و بی‌توجهی می‌تواند باعث ایجاد واکنش‌هایی از جانب افراد شود.

برداشت: آب و روغن را کمتر کن و بگذار تا خاموش شود. چون روغن ذوب می‌شود، شادی می‌آورد، چون در غم آن چهره، موها را نرم و لطیف می‌کند.