غزل شمارهٔ ۷۴۰

برداشت: اگر مشک و عنبر از عطر و بوی زلف یارم بچشند، بوی خود را فراموش کرده و در عطر و زلف او غرق می‌شوند.

برداشت: اگر کافر و مؤمن از ویژگی‌های نیک یکدیگر آگاه شوند، هرکدام ویژگی‌های خود را در آن لحظه نشان می‌دهند و به همین خاطر با همدرمی‌گویند.

برداشت: ناگهان خورشیدی از چهره‌اش می‌درخشد و پرده‌ها را کنار می‌زند و این موضوع همه چیز را تغییر می‌دهد.

برداشت: حق به روح‌ها قدرتی داده تا بتوانند چیزهای عمیق و حقیقی را بیان کنند و از این طریق، حقیقت بی‌پایان را آشکار سازند.

برداشت: احساسات مختلفی مثل خشم، عشق، کینه و نیاز در زندگی انسان وجود دارد. این احساسات هر کدام به نوعی صدای خاصی دارند و در شرایط مختلف، خودش را نشان می‌دهند و بر رویدادها تأثیر می‌گذارد.

برداشت: شاد و خوشحال به نظر می‌رسد که کسی از چنگ خود، تنی را که جانش را به او سپرده بود، به کنار خود قرار داده و ساز آن را به صدا درآورده است.

برداشت: استاد چنگ‌ها همان چنگی است که در دنیا وجود دارد و وای بر آن چنگی که بتواند با چنگ حق در کنار هم باشد.

برداشت: بار دیگر در چنگ حق، چیز پنهانی وجود دارد که خوشبختانه ناگهان وصف آن دو نرگس جادو – شاید به زیبایی و جذابیت آن ها – را بیان می‌کند.

برداشت: نرگس‌های زیبای شمس الدین تبریزی، مانند چشمان آهو هستند که در جستجوی شکار شیر می‌باشند.