غزل شمارهٔ ۷۳۹

برداشت: ای دلربا، بگذار شیرینی زندگی گلابی‌تر شود، چرا که اندوه و غم در راه است و می‌تواند همه را غمگین کند.

برداشت: تو ای کسی که رنگ عافیت و سلامتی را داری، همانند ماهی که با خاصیت خود سنگ‌ها را به لعل تبدیل می‌کند و میوه‌ها را رنگین و زیبا می‌سازد.

برداشت: ای قمر، پرده را کنار بزن و خودت را نشان بده، چرا که راز دل ما را با زیبایی‌هایت روشن می‌کنی و حال و هوای ما را دگرگون می‌کنی.

برداشت: عشق تو آدمی را شگفت‌زده می‌کند و دیدار تو او را شاد می‌سازد، زیرا دریا به خاطر مرواریدهایی که در خود دارد این‌گونه است.

برداشت: از دل سکرآور و شادی بخش، که همچون خورشید برمی‌آید، اگر تو می‌خواهی، می‌توانی جان را به چالش بکشی و در صورتی که زمانه به تو اجازه دهد، قوی و با اراده باش.

برداشت: چشم تو مانند شرابی است که از پاکی و صفایی که دارد، می‌تواند نگاه‌ها را به سمت خود جلب کند و پرده‌های پنهان را کنار بزند.

برداشت: اگر شبی تنها باشی، می‌گویم در گوش تو از محبت‌هایی که با ما صلاح‌الدین می‌کند، صحبت‌هایی را بکنم.