غزل شمارهٔ ۷۳۸

برداشت: من نوازنده‌ای هستم که تحت تأثیر شادابی قرار گرفته‌ام و با انگشت بر ساز می‌نوازم و غم و اندوه دل عاشقان را به شادی و زندگی تبدیل می‌کنم.

برداشت: ای دوستان، آماده کنید سفر را، زیرا که فرمانروای جهان در اوج طاقت و قدرتش، در حال برپایی مقام و منصب خود است.

برداشت: پیامبران و اولیا در عظمت و جایگاه او شگفت‌زده شده‌اند. یحیی، داوود و یوسف نیز در حیرت و شگفتی از فضل و زیبایی او به سر می‌برند و به نوعی در دنیای معنوی خود می‌رقصند.

برداشت: عیسی و موسی که درگاه او را اعلام می‌کنند، جبرئیل با سحر مطلقش در دلش enchantment می‌کند.

برداشت: در اثر عشق و شور اشتیاق به معشوق، جان ابراهیم مثل عاشق مجنون شده و در این حالت، به خاطر عشقش، حتی حاضر است اسماعیل و اسحاق را قربانی کند.

برداشت: احمد می‌گوید که در هوای عشق او، صدیق با صداقت و از روی محبت به ملاقات دوستانش می‌رود.

برداشت: لیلی و مجنون به خاطر عشق و جدایی حسرت می‌خورند و از وضعیت خود رنج می‌کشند، در حالی که خسرو و شیرین در خوشی و لذت زندگی می‌کنند و لحظات شاد را تجربه می‌کنند.

برداشت: شمس تبریز با حالت مستی ایستاده و در دستش کمانی است که تیر زهرآلودی را به سمت افراد نادان نشانه رفته است.

برداشت: رستم و حمزه در نبردی سخت شمشیر و سپر را به زمین گذاشته‌اند و اکنون چون شیر در جنگ با هشیار و قوی به نبرد می‌پردازند.

برداشت: چه کسی می‌تواند مانند شمس تبریزی چنین کار شگفت‌انگیزی کند که ماه کامل را دو نیم کند؟

برداشت: هر کسی که نام شمس تبریزی را بشنود و به خاطر آن سجده کند، روحش مورد پذیرش قرار می‌گیرد و حقیقت الهی را احساس می‌کند.

برداشت: ای حسام‌الدین، تو از عظمت و زیبایی آن سلطان عشق بنویس. حتی اگر کسانی منکر عشق او باشند و در آرزوی او دچار عذاب شوند، اهمیت نده و تو به ستایش او بپرداز.

برداشت: این متن به نوعی از دشمنی و حسادت اشاره دارد. در آن گفته شده که دشمنان با نداشتن شجاعت و از دور به ما حمله می‌کنند، همان‌طور که سگان بدون قدرت نزدیک شدن، فقط پارس می‌کنند. به طور کلی، این بیان از ضعف و ناتوانی مخالفان در مقابل ما و حسادت آن‌ها نسبت به ماست.