غزل شمارهٔ ۷۳۷

برداشت: آرامش و زیبایی کسی که با روح و جمالش دیگران را زنده کرده است، باعث شده که اشک‌های همه مردم به شادی و خنده تبدیل شود.

برداشت: به یاد کسی باش که وقتی زیبایی‌اش را دیدی، تمام زیبایی‌های جهان در برابر او ناچیز شد و همه آن‌ها به نوعی به او وابسته شدند.

برداشت: تمام زندگی و حیات جمعی در زیر سلطنت و قدرت او جریان دارد. هر کسی که از نعمت او بهره‌مند شود، تا ابد ماندگار و پایدار خواهد بود.

برداشت: یک شب خورشید، بر تخت او نور افشانی کرد و با بوسه‌ای که بر این تخت زد، باعث شد تا همیشه بر آسمان درخشان و تابان بماند.

برداشت: زندگی عاشقان پر از تنش و بی‌نظمی است، و زمین به خاطر عشق و آرزوهای آنها زیر پا افتاده و به خاک تبدیل شده است.

برداشت: بوی خوش مشک از گیسوان آهو باعث شد که بوی آهو به مشام شیرهایی که در مرجان‌ها هستند، برسد و آن‌ها را وادار به شکار کند.

برداشت: عشق و تخیل عاشق از آتش دل او سوخته است، به گونه‌ای که اکنون مانند خورشید و ماه که بدون بال و پر هستند، به حالت پرنده‌ای فاقد قدرت پرواز درآمده است.

برداشت: ای خوشا به حالت که رحمت شمس تبریزی بر تو نازل شده است و تو از تمامی محدودیت‌های دنیوی فراتر رفته‌ای و در جهانی بی‌نهایت ساکن شده‌ای.