غزل شمارهٔ ۷۳۲

برداشت: در اینجا صحبت درباره‌ی حالتی است که در میان عاشقان، صدای ساز و آواز به هم می‌پیوندد. به علت قدرت و جذابیت این شب، همه ما در هم گره‌خورده‌ایم و تحت تأثیر آن قرار گرفته‌ایم.

برداشت: عقل و تفکر با دقت و احتیاط وارد میدان شد، اما در آن حال و هوای پر هیجان، جایی برای عقل و تدبیر باقی نبود.

برداشت: در عرصه عشق، دل‌های بی‌خیال و بی‌دغدغه گرفتار دام‌های بسیاری هستند و عشق مانند کمانی است که هزاران تیر پرتاب می‌کند و دل‌ها را هدف قرار می‌دهد.

برداشت: در آن مکان، آهویی با سرعتی زیاد در حال دویدن بود، همچون اژدهایی که بر روی زمین حرکت می‌کند و در برابر او، شیرانی وجود داشتند که در حال شکار بودند.

برداشت: در جایی دیدم پیرمردی که بسیار جالب و روحانی به نظر می‌رسید. چشمانش همچون ظرفی از خون می‌درخشید و موی او مانند شیر سفید و نرم بود.

برداشت: دیدم آن آهو ناگهان به سمت آن پیر رفت و چرخ‌ها گویی از هم جدا شدند، انگار که همه چیز فریبکارانه بود.

برداشت: در اثر صدای بلند و سروصدای شاداب، نور خورشید و ماه با هم درهم شکستند، گویی که ساغرهای شراب نوشندگان خوشحال و سرمست به یکدیگر برخورد کرده‌اند.

برداشت: از روح قدسی حال و احوال را پرسیدم، او گفت که من در بی‌خبری هستم و نمی‌دانم که آن آشوب از جانب آن پیرمرد بود.

برداشت: شمس تبریزی، تو می‌دانی که حالت مستانه‌ام چگونه است. من بدون دل و دست هستم. خدایا، اگر اشتباهی کرد‌ه‌ام، نگو.