غزل شمارهٔ ۷۳۰

برداشت: اینک آن پرندگانی که تخم‌های طلایی می‌گذارند و هر صبح، آسمان را با سرعتی زیاد پرواز می‌کنند.

برداشت: زمانی که آسمان دچار تغییر و تلاطم شود و ستاره‌ها و خورشید به حالت آرامش و خفگی درآیند، به نوعی مانند خواب رفتن آنها به نظر می‌رسد.

برداشت: این بیت به این معناست که هر یک از ما انسان‌ها مانند ماهیانی هستند که در درون خود دریایی از احساسات و ویژگی‌ها دارند. این احساسات و ویژگی‌ها می‌توانند به طور مثبت بر زندگی و جهان پیرامون ما تاثیر بگذارند، همان‌طور که گل‌های زیبا تمامی آسمان را زینت می‌دهند.

برداشت: در روز قیامت، کسانی که به جهنم می‌روند، در عیش و خوشی‌های بهشت سهیم خواهند بود و نه از دعا و درخواست شفاعت می‌توانند استفاده کنند و نه به کسی نفرین خواهند کرد.

برداشت: کوه‌ها را به لطافت به رقص درآورند و دریاها را به زیبایی و شیرینی مانند شکر سازند.

برداشت: این بیت به این معناست که بدن‌ها را زندگی و روحی تازه می‌بخشند و روح را از میان سنگ‌ها به مانند گوهری ارزشمند بیرون می‌آورند. همچنین به این اشاره دارد که می‌توانند نادانی و کفر را به خرد و معرفت تبدیل کنند.

برداشت: این افراد به وضوح از دیگران نمایان‌تر هستند، اما در عین حال، بیشتر از همه در پس پرده پنهانند. اگر به دنبال حقیقت و واقعیت باشی، آن را به وضوح در برابر چشمانت می‌یابید.

برداشت: اگر می‌خواهی حقیقت را ببینی، از خاک پای آنها سرمه تهیه کن؛ زیرا حتی نابینایان مادرزاد را با کمک آنها می‌توان به راه راست هدایت کرد.

برداشت: اگر تو مانند خاری هستی، در جستجوی خود پا بر جا و مصمم باش تا همه آن خارها را مانند گل و نسرین زیبا کنند.

برداشت: اگر فرصتی برای سخن گفتن داشتم، حرف‌های بسیاری می‌زدم تا حتی ارواح و فرشتگان از آسمان مرا ستایش کنند.