غزل شمارهٔ ۷۲۸

برداشت: ما دشمن خود هستیم و در عین حال، کسی که ما را به سمت مرگ می‌برد، دوست ماست. در عین حال، در دل دریا غرق شده‌ایم و امواج دریا همچنان ما را به عمق می‌کشانند.

برداشت: از این‌رو ما با خوشحالی و شوق جان شیرین‌مان را قربانی می‌کنیم، چون این سرزمین ما را با شیرینی و لذت فراوان سیراب می‌کند.

برداشت: ما خود را در روز قربانی برای عید فربه و چاق نشان می‌دهیم، زیرا قصاب عاشقان با هنرمندی و زیبایی خوبی می‌کشد.

برداشت: شیاطین بدون هیچ شتابی خواهان زمان هستند و از او درخواست مهلت می‌کنند تا اینکه بعد از فردا او را از میان ببرد.

برداشت: مانند اسماعیل که در برابر خنجر خم می‌شود، اگر کسی به جانت حمله کند و بخواهد تو را بکشد، با آرامش و شجاعت بر آنچه که پیش می‌آید، باید ایستادگی کنی.

برداشت: عزرائیل، فرشته مرگ، بر عاشقان تسلطی ندارد و نمی‌تواند بر آن‌ها تصرف کند. عشق، خود دارای قدرتی است که می‌تواند عاشقان را به سمت خود جذب کند و به سر منزل استشهاد برساند.

برداشت: کسانی که در میدان جنگ جان خود را از دست می‌دهند، در حالی که فریاد می‌زنند و از درد و رنج خود سخن می‌گویند، به یاد مردمی می‌افتند که از رازهای پنهان آگاهی دارند. در این میان، دل آن کسی که محبوبش را می‌خواهد، در حال جان دادن است و او به طرز عجیبی خود را نشان می‌دهد.

برداشت: از زمین برمی‌خیزی و نگاهی به آسمان می‌اندازی، ببین که چه قدرتی تو را به اوج می‌برد یا باعث پایین آمدنت می‌شود.

برداشت: روحی مانند نسیمی لطیف به ما آرامش می‌بخشد و جان ما را نجات می‌دهد، در حالی که غم و اندوه را از بین می‌برد.

برداشت: آن که مانند یک مؤمن به یقین گمان می‌برد، نگران نباشد؛ چرا که کسی که به مسیحیت و ایمان خود استوار است، به راحتی می‌تواند بر مشکلات و چالش‌ها غلبه کند.

برداشت: هر عاشقی همچون منصور به خاطر عشقش جان خود را فدای آن می‌کند، اما غیر عاشق به عمد خود را نابود نمی‌کند.

برداشت: هر روز مردم به طور مکرر درخواست‌هایی دارند، اما مرگ، که عاشق حقیقت خویش است، بدون هیچ درخواست و تقاضایی آنها را به سوی خود می‌کشاند.

برداشت: باید به یاد داشته باشم یا خودم بگویم که در مورد مرگ عاشقان چه بگویم، گرچه انسان می‌تواند از خشم و حسادت به خود آسیب برساند.

برداشت: شمس تبریزی مانند خورشید بر آسمان ظاهر شد و به‌راحتی نور ستاره‌ها را تحت‌الشعاع قرار داد.