غزل شمارهٔ ۷۲۷

برداشت: دلبر ما چه نشانه‌ای دارد؟ آیا در خانهٔ میدان خالی می‌ماند؟

برداشت: بدون دیدن زیبایی او، چگونه می‌توان به دنیای بیرون نگاه کرد؟ و اصلاً دنیا چه ارزشی دارد؟

برداشت: تیر شکار، نشانه‌ای از مرگ است. به ما نشان بده که کسی که این تیر را پرتاب کرده، کجا و کی آن کمان را در دست دارد.

برداشت: در هر سمت و سو، زیبایی‌های زیادی وجود دارد. ای صوفی، دقت کن که آن زیبایی را چه کسی در اختیار دارد.

برداشت: تمامی موجودات در این عالم به‌گونه‌ای در هم تنیده‌اند و جان هر یک از آن‌ها به خوبی می‌داند که حقیقت جان چیست و کی می‌تواند آن را درک کند.

برداشت: این جمله به این معناست که کسانی که در حال جمع‌آوری و تلاش برای به دست آوردن چیزهایی هستند، در واقع در حال گدایی از زندگی و تلاش برای دستیابی به هدف‌های بزرگ‌تر هستند. اما در نهایت، باید بدانیم که کسی که واقعا ثروت و نعمت را به دست می‌آورد، کسی است که قدرت و توانایی دارد و در این میان، تلاش دیگران ممکن است به نتیجه نرسد.

برداشت: تمام موجودات عالم به طریقی گرفتار شده‌اند و همگی منتظر هستند تا از ماجرای آخرین سرنوشت خبر بگیرند.

برداشت: زمان شاداب و خوشحال است، به شمس تبریز نگاه کن و ببین که زمان چه لحظات زیبایی دارد.