غزل شمارهٔ ۷۲۵

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند مانند تو با دلش در میان بگذارد یا داستان زندگی‌اش را بگوید.

برداشت: عاقل به خاطر درایت و هوش خود با تو کم صحبت می‌کند، ولی عاشق به خاطر احساس و عشقش حرف‌های زیادی دارد و به سخن گفتن ادامه می‌دهد.

برداشت: از عشق تو، آدمی چنان محو و متأثر می‌شود که حتی در حال عبادت و نماز نیز فقط به یاد تو و آرزوی وصالت می‌افتد.

برداشت: از زیبایی‌های دلربا و فریبنده، همه چیز بر این واقعیت پنهان است که دل من از نیاز به حقیقت می‌گوید.

برداشت: من مانند ایاز هستم و تو مثل محمود، پس به حرفی که ایاز می‌گوید گوش کن.

برداشت: وقتی کسی از حال من برای تو صحبت کرد، تو پاسخ دادی که او دروغ می‌گوید.

برداشت: وقتی سخنان من را چون طلا شنیدی، گفتی که او مانند یک کفتار صحبت می‌کند.