غزل شمارهٔ ۷۱۷

برداشت: هر کس که به درگاه تو بیاید و به تو پناه ببرد، شایسته نیست که با او بد برخورد کنی.

برداشت: ای چهره‌ات بسیار زیبا و منش‌ات خوشایند است؛ چون تو، گوهری نمی‌تواند آسمان تولید کند.

برداشت: رنگ و نازکی چهره‌ات زیباست، بنابراین دل تو نیز باید لطیف و نرم باشد.

برداشت: شخصی که در آینده دچار مرگ نخواهد شد، چرا باید امروز به دیگران آسیب برساند؟

برداشت: انسان باید به این نکته توجه داشته باشد که اگر چیزی را برای خود نمی‌پسندد، نباید انتظار داشته باشد که دیگران آن را بپسندند یا بپذیرند.

برداشت: از کینه‌توزی و خشم نسبت به دیگران پرهیز کن، زیرا این خشم می‌تواند باعث شود که خدا نیز از تو خشمگین شود.

برداشت: از خواب برخیز و نیت بد نکن که حوادث ناگواری برای تو به وجود نخواهد آمد.

برداشت: زمانی که قضا و سرنوشت از تو دور شود، دیگر وسوسه‌ها به دل تو راه نخواهند یافت.

برداشت: این بیت به این معناست که افرادی که به تو گفته‌اند، چگونه است که یک مرد کابلی می‌تواند تو را به این شکل راهنمایی کند؟ در واقع، شاعر به نوعی به شک و تردید در توانایی یا شایستگی فردی اشاره دارد که از او راهنمایی می‌شود.