غزل شمارهٔ ۷۱۶

برداشت: هرگاه دیر به جایی می‌رسید، زودتر حرکت نکنید. چون شما، منبع هر آرزو و منفعت هستید.

برداشت: ای کسی که با عزم و اراده‌ی ترک کردن، فضای دلمان را پر از دود غم کرده‌ای.

برداشت: هر چقدر که عود (خوشبوکننده) بسوزد و از بین برود، در واقع همه آنها در آتش تو وجود دارد. عید واقعی هر عودی در آتش توست.

برداشت: هر لحظه امید تو به من می‌گوید که دستت را به من بسپار و به لطف خودت سریعاً کمکم کن.

برداشت: ولی تو نگو که تلاش و کوشش من بی‌فایده است، زیرا که هر چیزی، هستی دارد.

برداشت: مرا از نعمت و قدرتی که دارم محروم نکن، زیرا من مانند تار و پود به هم پیوسته‌ام و به این قدرت وابسته‌ام.

برداشت: هر زمانی که بخواهم برایت می‌گریم و از نعمت و فضل تو به من افزوده می‌شود.

برداشت: سکوت کن و زبانت را از سخن بازدار، زیرا که سر خود را در برابر دوست به خاک می‌سایم که او سزاوار پرستش است.