غزل شمارهٔ ۷۱۳

برداشت: ای ساقی، از آن می که خوشگوار است بیشتر بریز، چوندوستان و یاران ما به اینجا آمده‌اند.

برداشت: مهمان را به حال خود نگذار و برایش بیشتر می بگر، زیرا اولیا نیز از این نعمت بهره‌مند شده‌اند.

برداشت: از آن شرابی که بوی آن، همه عوض شدگان را در عالم آفرینش به ظهور و عدم می‌آورد.

برداشت: ای ساقی خوش‌چهره، شکر خدا که زیبایی چهره‌ات را دیده‌اند.

برداشت: ای آتش عشق، که دل‌های عاشقان را سوزانده‌ای، در عشق تو بسیاری از عشق‌ورزان، زندگی و آرزوهای خود را فدای تو کردند.

برداشت: ای پرده‌ای که افتاده، نگاه کن که چقدر پرده‌ها از عشق پاره شده‌اند.