غزل شمارهٔ ۷۱۲

برداشت: خوش باش و شاد باش، زیرا کسانی که دانا هستند می‌دانند که شادی، شادی را به‌خود جذب می‌کند و خوشی بیشتر می‌آورد.

برداشت: به شیرینی شکر باش و همیشه شکرگزار باش، زیرا هر لحظه شکرگزاری برایت نعمت می‌آورد.

برداشت: شُکر آستینی پر از شِکر دارد تا بر سر سپاسگزاران بریزد.

برداشت: اگر تلخی را بچشی و در عین حال بخندی، دیگر تلخی‌ای در وجودت باقی نخواهد ماند.

برداشت: به نظر می‌رسد که احوال من چگونه است؛ گویی که اگر درباره‌ام بگویم، شاید تو ناراحت شوی و دلت برایم بسوزد.

برداشت: می‌گوید که چیزها را مخفی نکن، اما در گوش من بگو تا هیچ‌کس خبر نداشته باشد.

برداشت: در گوش تو نشانه‌ای از وفا نیست و این بی‌وفایی به گوش دیگران نیز منتقل می‌شود.