غزل شمارهٔ ۷۱۰

برداشت: آن شعله زیبا و درخشان است و آن فتنه همچون پری زیبا در حرکت است.

برداشت: شب به رنگ سپید درآمده است، زیرا ماه در دوردست در حال تحرک و حرکت است.

برداشت: ساقی در سحر به مستان شبانگاه نوید می‌دهد که به آرامی و با طراوت در حال حرکت است.

برداشت: جان ما همچون عود در آتش می‌سوزد، زیرا زیبایی و لطافت وجود ما همچون بلور در حال حرکت و نرمی است.

برداشت: به آن آشوب و بلای خطرناک توجه کن که دوباره با هیاهو و انرژی زیاد در حال حرکت است.

برداشت: آن یار دشوار و دلخراش، که صبر عاشق را به چالش می‌کشد، با دل‌بستگی‌اش در حال آرامش و خودداری است.

برداشت: جانم فدای آن سلیمان، که به خاطر کوچکی مور به آرامی حرکت می‌کند.

برداشت: تنها چهره عاشقان را نبینید، زیرا آن شاه غیور به آرامی در حال حرکت است.

برداشت: شمس تبریز در شکل و فرم انسانی خود، مانند وزش نفخی روحانی و شگفت‌انگیز حیات را به نمایش می‌گذارد و به زندگی و روح حس و شوق می‌بخشد.