غزل شمارهٔ ۷۰۹

برداشت: جان به خاطر سفر طولانی، از آسمان فرود آمده و بر روی خاک تو قرار گرفته است.

برداشت: در بررسی و نقد وجود، هر چه ارزشمند و گرانبها به حساب می‌آید، از ذخیره‌های عدم و عدم وجود به دست آمده است.

برداشت: هر کس بدون عشق تو به آسمان برود، درهای آسمان به روی او گشوده نمی‌شود.

برداشت: هر کسی در بی‌آبی و خشکی خود را می‌بیند؛ از تو کسی سربلند و افتخارآمیز بیرون نیامد.

برداشت: جانم از دوری تو در عذاب است و می‌سوزد، اما هیچ چاره‌ای برای این درد نیامده است.

برداشت: در مسیر سفر او، حقیقت نمایان شد و بدون تو، همه چیز به شکل مجازی درآمد.

برداشت: امروز کسی که به گرد راه آمده است، به دلایل نیازمندی و با حالت تمنّا نزد تو آمده است، پس بر او رحم کن.

برداشت: سرت را از پنجره بیرون بیاور تا ببینی چه زیبایی و چه شکلی در انتظار توست.

برداشت: به زودی صدای عشق‌ورزان بلند خواهد شد، زیرا آن کسی که مورد توجه و ستایش همگان است، حاضر شده است.

برداشت: جانم از نزد تو دور شده، اما صدای طبل تو را شنید و دوباره به سوی تو برگشت.

برداشت: ای اهل رباط! برخیزید و حرکت کنید، زیرا که از خط خوش و نیکو، اجازه و پروانه برای شما آمده است.

برداشت: چنگی که قبلاً بدون نوا بود، حالا به همراه ساز، رقصی زیبا به راه انداخته است.

برداشت: از زنجیر نیاز و وابستگی آزاد شدم، زیرا بر من آتش ناز و دلربایی ریخته شد.

برداشت: بگویید که شاه سوار بر اسب زرینی تازه وارد شده و حالا ترک این کالبد را ترک کرده است.

برداشت: نور چهره‌ى شمس الحق تبریز، جهان را روشن کرد و رازهایی را آشکار ساخت.