غزل شمارهٔ ۷۰۸

برداشت: بیدار شو، چون ساقی وارد شده و جان هزاران عشق به همراه دارد.

برداشت: شراب ناب آمد و به دنبال آن نقل، بادام، نبات و شکر نیز آورده شد.

برداشت: آن روح و جهان به هم پیوست و از او هزاران روح به تصویر درآمد.

برداشت: مویی زیبا و خوشبو به همراه آن چهره دلربا به نمایش درآمد.

برداشت: از حلقه‌ای که رنگش شبیه به مشکی بود، او می‌گفت در را باز کن، چون بنده‌ای خوشبو مثل عنبر وارد شده است.

برداشت: از درخشش و زیبایی سنگ لعل (زمرد) او چه بگویم که او فراتر از هر لعل و عقیق دیگری است.

برداشت: از زیبایی و جذابیت چهره‌ات زندگی‌ام تازه و جوان و سرشار از طراوت و شادابی شده است.

برداشت: دردی را که تحمل می‌کنم ببین، که شخص دیگری در این مجلس وجود دارد که هنوز در حالت ناپخته و خام خود است.

برداشت: پرچم سرخ رنگی که از صلابتش، لشکر پیروزی و خوشبختی شکل می‌گیرد.

برداشت: هر کار که به بن بست رسید و حل آن کار به او امکان‌پذیر شد.

برداشت: به من نبیاسد که صحبت نکنم چون هر کلامی مانند یک لنگر سنگین می‌شود و به دل و روحم فشار می‌آورد.