غزل شمارهٔ ۷۰۷

برداشت: آن جوان زیبا و دل‌فریب در اینجا حاضر شده و در واقع، او مظهر زیبایی و جذابیت زمانه ماست.

برداشت: و آن پرچم با صد هزار پیروزی بر گردوی بهار وارد شد.

برداشت: ای انسان، به خاطر کار نیک و زنده کردن مرواریدها و خالص کردن نفس خود، قیام کن؛ چرا که زمان عمل و تلاش فرارسیده است.

برداشت: شیر، که برای شکار شیر دیگر شور و هیجان دارد، به چمنزار آمده است.

برداشت: دیروقتی گذشت و به یاد روزهای زیبای گذشته افتادم؛ روزهایی که حال و هوای آنها هنوز در یادم زنده است و برایم ارزشمند و دل‌نشین هستند.

برداشت: این شهر امروز مانند بهشت است و نشان می‌دهد که شهریار (حاکم) آمده است.

برداشت: به خاطر روز عید، خوشحال باش و شادی کن، زیرا عشق و محبوبت به خانه‌ات آمده است.

برداشت: ماهی از زیر آب بیرون آمد و دید که بر روی او غباری نشسته است.

برداشت: از زیبایی آرامش جان‌ها، همه چیز در دنیا بی‌تاب و ناآرام شد.

برداشت: بشتابید و دامن عشق را باز کنید، زیرا از آسمان برکت و نعمت نازل شده است.

برداشت: ای پرنده‌ی بی‌نوا که پرهایت را از دست داده‌ای، در این مکان دو پر دیگری به تو داده شده است.

برداشت: ای دل، به خود بیا و سینه‌ات را باز کن، زیرا آن چیزی که دنبالش بودی اکنون نزد تو آمده است.

برداشت: ای دوست، بیا و با شوق و اشتیاق به میکده پا بگذار، چرا که خبر غم‌انگیزی از راه رسیده است.

برداشت: از بزرگترها نگو که جوان شدند و از گذشته نگو که به حال آمده است.

برداشت: گفتی چگونه از شاه عذرخواهی کنم، در حالی که خود شاه به عذرخواهی آمده است.

برداشت: گفتی که چگونه از دست او فرار کنم، در حالی که همه جا کمک و پشتیبانی او همراه من است.

برداشت: شعله‌ای را دیدی و نور به وجود آمد، خونی را هم مشاهده کردی و از آن درد و رنج به وجود آمد.

برداشت: کسی که از رویه خوشی و شانس خود فرار کند، سرانجام با خجالت و شرمساری روبرو خواهد شد.

برداشت: سکوت کن و از نعمت‌هایش چیزی نگویید؛ زیرا این نعمت به قدری زیاد است که شمارش ندارد.