غزل شمارهٔ ۷۰۶

برداشت: شب به عیادت من آمد و روز به دیدن لب‌های من.

برداشت: چون زیاد از خداوند یاری خواسته‌ام، حالا برایم به خوبی جا افتاده است که باید فقط به او توکل کنم.

برداشت: دوست (یار) آمد و لیوان شراب را در دست داشت، این شراب به خاطر طعنه به مذهب و اصول اخلاقی ناپسند به نظر می‌رسید.

برداشت: هر بار که می‌نوشیدم، مست می‌شدم، اما این بار جام پر از نوشیدنی است.

برداشت: جهان به شگفتی و حالت نشئگی او مشغول است، پس چه جای تعجب دارد که خود او نیز دچار شگفتی شده است.

برداشت: هر جا که ماه در آسمان نور می‌افشاند، نور خورشید به اندازه یک ستاره کم‌رنگ‌تر می‌شود.

برداشت: انگار که ماه نو سوار بر اسب عشق، از دور به او نگاه می‌کند و در حرکتش مانند نعل آهنین بر پشت اسب می‌درخشد.

برداشت: این کافی نیست که جهان از نظر شرف و ارزش فقط به چیزی فراتر از جسمش توجه کند، چرا که روح جهان عامل زنده و معنا بخش آن است و اگر جهان تنها به قالب و شکل خود بپردازد، ارزش واقعی‌اش را از دست می‌دهد.

برداشت: دل شاد و روشن آن کسی است که درک کند چگونه دلش به مقام و نزدیکی خاصی رسیده است.

برداشت: از نور دل، جهانی پر از گل‌های زیبا و خوشبو و با ادب پدیدار شد.

برداشت: هر میوه در زمان مناسب خود به بار می‌آید و همانطور که هر فصل ویژگی‌های خاص خود را دارد، طبیعت نیز به طور منظم و منسجم عمل می‌کند.

برداشت: بس کن، چون در برابر سخنگوی بزرگ، خاموشی تو آراسته و مناسب است.

برداشت: بس کن که دلبر جان، از دیدن غیر خود، در عذاب افتاده است.

برداشت: من دیگر کافی نیست که بی‌دلان را به این سرباز با تجربه بسپارم.

برداشت: من هرگز دست نمی‌کشم از تلاش برای رسیدن به حقیقت، حتی اگر در راه دین دچار شک و تردید شوم.

برداشت: سکوت کن، زیرا نیازی به صحبت نیست، چون فرصت خوبی پیش آمده است.

برداشت: خود گفتن بنده یعنی اینکه من به حقیقت نزدیک شدم، زیرا از بنده‌ای به بنده دیگر نزدیک‌تر است.