غزل شمارهٔ ۷۰۵

برداشت: ای عشق من، تو که باعث همه آسیب‌ها و بی‌وفایی‌ها شدی، حالا کجاست آن عهد و وعده‌ای که با من بسته بودی؟

برداشت: با حضور تو جشن‌ها پررنگ و شاداب می‌شوند، اما در غیاب تو جشن‌ها به عزا تبدیل می‌شوند.

برداشت: به خاطر نبودن تو، این جا مثل ویرانه‌ای شده است. اما وقتی به یاد تو می‌افتم، همه جا به یاد تو ویرانه‌ای می‌شود.

برداشت: دعوت تو سبب نابودی وجود می‌شود و دوری از تو باعث از بین رفتن هستی‌ها می‌گردد.

برداشت: ای کسی که به خاطر رضایت من، جان مرا گرفته‌ای، چرا چنین کردی؟

برداشت: این بیت به این معناست که آن چیزی که در دل و جان تو نهفته است، به راحتی و بزرگی در دست شخص بخشنده ای قرار گرفته و هدیه شده است. یعنی احساس خوب و جوهر وجودت با سخاوت و generosity به کسی دیگر منتقل شده است.

برداشت: کمک و یاری چیزی است که جان را به حرکت درمی‌آورد، و اگر این کمک نباشد، باعث می‌شود جان به زحمت بیفتد.

برداشت: اگر عشق تو را به کسی نمی‌رسد، پس چرا جان عاشق در دعاست؟

برداشت: پرتو زیبایی تو بر ابر تابید و باعث شد که ابرها به یاد تو مانند سقاها رفتار کنند و آب بنوشند.

برداشت: با آرامش و صبوری تو، کوه‌ها به تسکین روح و آرامش زمین تبدیل شده‌اند.

برداشت: عکس زیبای تو بر آسمان تابید و معنای وجود تو چهره‌ای همچون آسمان زیبا پیدا کرد.

برداشت: این بیت به زیبایی تو اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی خاک هم از زیبایی تو آگاه شده است. در واقع، جذابیت و دلربایی تو به قدری زیاد است که حتی اجزای طبیعی مانند خاک نیز تحت تاثیر آن قرار گرفته و به نوعی با یوسف زیبا و دلربا مقایسه شده‌اند.

برداشت: چنگ را رها کن، زیرا از سکوت تو فهم و درک بهتری از موسیقی پیدا می‌شود.