غزل شمارهٔ ۷۰۴

برداشت: جایی که تو محبوب و زیبا هستی، ریا و دورویی بی‌معنا می‌شود.

برداشت: وقتی رحمت و بخشندگی بی‌پایان باشد، دورویی و فریب از بین می‌رود.

برداشت: ای دوست، من با نیرنگ و فریب تو را سه بار بوسیدم.

برداشت: امروز به وعده‌ات عمل کن، زیرا امروز می‌تواند همانند یک هزار روز ارزشمند باشد.

برداشت: من مثل جوی هستم و تو همان آب، بوسه‌ام از آب به لب جوی می‌رسد.

برداشت: از بوسه آب بر لب جوی، گل‌ها و سبزه‌ها شکفته و سرسبز می‌شوند.

برداشت: درختان سبز و خوش‌منظره هر چند زیبا هستند، اما اگر کسی با نگاه تحقیرآمیز به آن‌ها بنگرد، زیبایی‌شان از بین می‌رود.

برداشت: موسی چرا از عصا می‌ترسد اگر در برابر فرعون ماری وجود داشته باشد؟

برداشت: در اینجا به این موضوع اشاره می‌شود که برای مؤمنان، سختی‌ها و مشکلات که به دست ظالمان و کسانی چون فرعون به وجود می‌آید، در نهایت می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پیروزی و خوشی باشد. به عبارت دیگر، پیروزی نهایی جوامع مؤمن بر ظالمان حتی اگر در آن لحظه شرایط سخت و دشواری داشته باشند، حتمی است.

برداشت: هرگز نمی‌توان خلیل (حضرت ابراهیم) را از آتش آسیب دید، اگر نمرود (سلطان جبار) آتش را به وجود آورد.

برداشت: یعقوب چگونه می‌تواند از یوسف دور باشد در حالی که برای پسرانش بار سنگینی بر دوش دارد؟

برداشت: آن نسیم بهاری که جان تازه‌ای به باغ می‌بخشد، حتی اگر زمین شوره‌زار باشد و گرد و غبار داشته باشد، تاثیر خود را داشته و تازگی را می‌آورد.

برداشت: از آن باغ، درختی برگ می‌آورد که بر آن شکوفه‌ای سوار است.

برداشت: اگر کسی مانند تو با فضیلت و نیکوکار باشد، پس شایسته است که از افراد نادان و بی‌خود فاصله بگیرد، چرا که این کار در شأن تو نیست.

برداشت: دنیا همچون بازی قمار است که در آن سرنوشت برخی بر دست خودشان و برخی بر دست دیگران نوشته شده است.

برداشت: کسی که از خوشبختی خود فرار کند، در نهایت شرمنده و خجالت‌زده خواهد شد.

برداشت: بشتاب و به دنبال شکار خرگوش برو، تا در این حین تو هم موفق به شکار شیر شوی.

برداشت: ای دل، از عطر عشق کم نگو و خود را آرام کن، زیرا کسی که محبوب است، حقیقتاً ما را می‌فهمد و می‌شناسد.