غزل شمارهٔ ۷۰۳

برداشت: کسی که از جان خود ترسی ندارد، از کارهای خوب و بد نیز نمی‌ترسد.

برداشت: آن کسی که زیبایی یوسف را دید، نه از حسودان می‌ترسد و نه از حسد.

برداشت: کسی که به پادشاه باور و امید دارد، از نیروی زیاد دشمن نمی‌ترسد.

برداشت: در نهایت، حیوان باید از لذت گفت و گو و همچنین از آسیب و ضربه نترسد.

برداشت: کسی که در شروع زندگی خود سعادت و خوشبختی را تجربه کرده باشد، از آینده و وضعیت بعدی هراس ندارد.

برداشت: برای اینکه انسانی وارسته و شجاع باشی، باید قلبی محکم همچون کوه احد داشته باشی، تا از غیر خدا ترسی به دل راه ندهی.

برداشت: پرنده‌ای که از دام خواسته‌های نفس خود آزاد شده باشد، در هر کجا که پرواز کند احساس ترس نمی‌کند.

برداشت: هر کجا که باشی، گنج واقعی همین جاست و از مرگ نترس، زیرا او که به هدفش رسیده، از مرگ در هراس نیست.

برداشت: هر موجود زنده‌ای که از آب آغاز شده باشد، اگر به طور ناخواسته غرق شود، نباید نگران باشد.

برداشت: هر انسان که روحش از ویژگی‌های بهشت برخوردار است، در مواجهه با سختی‌های زندگی، مانند دوزخ، بی‌پروا و نترس خواهد بود.

برداشت: کسی که از درون خود مدد و یاری دارد، از این دنیا که بی‌مدد است نمی‌ترسد.

برداشت: شجاعت واقعی زمانی حاصل می‌شود که فردی از خرد و دانایی خود بیم نداشته باشد، در غیر این صورت فقط نادانی است که باعث می‌شود فرد از انجام کارهای بزرگ ترسی نداشته باشد.

برداشت: اشخاصی که حتی در سخت‌ترین شرایط و به خاطر عشق تو از جان و راحتی خود می‌گذرند، در واقع دیگرانی هستند که از خود اراده‌ای ندارند و نسبت به عشق تو هیچ ترسی ندارند.

برداشت: این موضوعی است که باعث نارضایتی و دردسر دل‌های پادشاهان می‌شود و بهشت هم از آن در امان نیست.

برداشت: کسی که پرده خود را پاره می‌کند، به درد من و تو اهمیت نمی‌دهد و از این درد نمی‌ترسد.

برداشت: اگر زهر در وجودش نیست، پس چرا از زهر دنیای زندگی هراسی ندارد؟

برداشت: در آن مکان، هیچ رقیبی نمی‌تواند به زیبایی و جذابیت محبوب نظر بکند و از این رو، ترسی وجود ندارد.

برداشت: مواظب باش به آن سر بروی، زیرا در آنجا دلت از تماشای ناامیدی و خطر نترسد.

برداشت: صراف با احتیاط نشسته و دزد از کیف او درآورده، اما نگران نیست.

برداشت: در آن مکان، گرگ‌ها همیشه شبان هستند و مردان از هیچ چیز هراسی ندارند.

برداشت: در آنجا که من، تو و او وجود نداریم، هر کس از خود بترسد، وام نگیرد.

برداشت: هرگز دل تو نباید آزرده شود و هرگز نباید از خدایت ترس به دل راه دهد.

برداشت: باغ با زیبایی‌های بهار و گل‌های سوسن پر شده است و سروهای خوش قد و قامت به آنجا نمی‌خورد.

برداشت: زمانی که گل شکوفا شد و زیبایی‌اش را مشاهده کرد، از پذیرش یا رد شدن دیگر نگران نخواهد بود.

برداشت: هرچند که این دریا گنجینه‌های ارزشمندی داشته باشد، اما تو نباید از آن بترسی و باید به کاوش ادامه دهی.