غزل شمارهٔ ۶۹۹

برداشت: آدمی که چیزی ندارد، به زحمت و سختی در تلاش است تا حتی کمترین چیز را هم به دست آورد.

برداشت: زمین بیچاره‌ای که خشک و بی‌حیات باشد و باران نعمت بر آن نباره.

برداشت: دل من در حالتی شاد و سرمست به سر می‌برد و شب گذشته حالتی خاص و پر از احساسات را تجربه کرده است.

برداشت: به خورشید صبح گفتم که خواب‌آلودگان را بیدار کند و سر از خواب بلند کنند.

برداشت: امروز شرم از من دور شده است، او در حالتی مست به سر می‌برد و نمی‌خواهد به من توجهی کند.

برداشت: امروز ساقی گوشم را محکم گرفته و نمی‌گذارد حتی یک لحظه به چیزی توجه کنم.

برداشت: وقتی که شراب به دست کسی می‌رسد که از عقل و درک خود درست استفاده نمی‌کند، به مانند عصای اژدها قدرت و تاثیر خود را پیدا می‌کند و او را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: ساکت باش و تماشا کن که چگونه خم مستان مانند جام معتبر و با ارزش، سر می‌سپارد.