غزل شمارهٔ ۶۹۸

برداشت: کسی که از تو خبری نبیند، حتی اگر مانند خورشید هم درخشان باشد، ارزش و جایی ندارد.

برداشت: ما در عشق به شدت متعجب و مشغولیم، اما نمی‌توانیم به آن مرتفعی که هیچ نردبانی برای رسیدن به آن وجود ندارد، دست یابیم.

برداشت: دل مانند یک ساز موسیقی است که عشق به آن ضربه می‌زند، پس چرا دل ناله نمی‌کند؟

برداشت: امروز ناله و فریاد عاشقان را بشنو، چرا که این چیزها به تو آسیبی نمی‌رسانند.

برداشت: هر بخش از این دنیا مملو از درد و اندوه است، اما چه توان کرد که چیزی نمی‌تواند بگوید.

برداشت: زبان ذره همچون رقصی است، زیرا هیچ شکل دیگری برای بیان احساسات و افکارش ندارد.

برداشت: در هر طرف دل‌ها به تو فکر می‌کنند و در جایی که تو هرگز به آن فکر نمی‌کنی، همگان نگران تو هستند.

برداشت: این دنیا حد و مرزی دارد، اما عشق من و تو بی‌پایان و بی‌کران است.

برداشت: هیچ‌گاه بوسه‌ای مانند بوسه‌ی تو را ندیدم، حتی اگر دهانی وجود نداشته باشد.

برداشت: هیچ کس را مانند تو ندیده‌ام که با چنان ناز و عشوه‌ای ضربه بزند، انگار که کمان و تیر ندارد.

برداشت: تو دادی بند کمری که در بین دوش دل من جایی ندارد.

برداشت: تو گفتی که به سوی ما بیا، اما بدون محبت و لطف تو، جان بی‌روحی دارم و نمی‌توانم حرکت کنم.