غزل شمارهٔ ۶۹۷

برداشت: دل بدون محبت تو زندگی ندارد و جان بدون تو برایم ارزش و مقصدی ندارد.

برداشت: اگرچه عقل و دانش فرد همچون قلعه‌ای بزرگ و باارزش است، اما بدون بهره‌مندی از علم و آموزش، مانند آبی و نانی که بدون حضور در سفره نیست، ارزش خاصی ندارد.

برداشت: خورشید وقتی خاک کوی تو را می‌بیند، دیگر سر خود را به آسمان بلند نمی‌کند.

برداشت: گلنار وقتی باغ را دید، دیگر از سرسبزی و زیبایی‌اش بی‌خبر شد و در واقع دیگر به آن توجهی ندارد.

برداشت: اگر در دوران خوشبختی تو، کسی با چالش و سختی روبرو باشد، این مشکل برای تو ضرری ندارد.

برداشت: بدون حضور تو، شب تاریک و بی‌نور است؛ دیگران هر چیزی دارند اما من چیزی ندارم.

برداشت: در آسمان، ستاره‌های زیادی وجود دارند، اما هیچ‌کدام به اندازه‌ی یک ماه روشنایی ندارند.

برداشت: اگر تو سخنی نگویی، گوش‌ها هم بی‌فایده‌اند. بدون کلام تو، جان نمی‌تواند صحبت کند.

برداشت: آن روح تنهایی که در درد و رنج است، فریاد می‌زند و هیچ‌کس نیست که صدای او را بفهمد.

برداشت: اما رنگ زرد چهره‌اش نشان‌دهنده حال اوست و اشکی که نمی‌تواند غم‌هایش را پنهان کند.

برداشت: زمانی که کسی در حالتی سرد و غمگین قرار دارد، دیگر نمی‌تواند از خود صدایی درآورد و در واقع، اگر کسی به راحتی شیطنت کند یا دم بزند، نشان‌دهنده راحتی و شادابی اوست. در این حالت، احساسات منفی و سردی مانع از ابراز وجود می‌شوند.

برداشت: اصل این عشق و محبت به جان انسان برمی‌گردد و اگر کسی مهر و محبت را در وجودش نداشته باشد، نمی‌تواند آن را به دیگران منتقل کند.

برداشت: وقتی دل آزاد و سبک می‌شود، بهاری از شادی و خوشبختی به همراه می‌آورد و دیگر غم‌های سنگین را احساس نمی‌کند.

برداشت: عشق جوان مانند بهار است که فقط برای جوانان جذابیت دارد و پیران را نمی‌تواند جوان کند.

برداشت: تا کی می‌خواهی به ظاهرت تظاهر کنی؟ در حالی که حقیقت در عمق وجودت نمایان است و این نشان دادن‌ها هیچ‌گونه ارزشی ندارند.

برداشت: اجازه بده که نشان تو مثل شمس تبریز باشد، آن خورشیدی که هیچ نهایتی ندارد و همواره تابان است.