غزل شمارهٔ ۶۹۵

برداشت: این کاروان هیچ باری ندارد، چون آتش عشق ما را با خود ندارد.

برداشت: به رغم اینکه درختان سرسبز هستند، اما بوی بهار ما را نمی‌دهند.

برداشت: روح تو مانند باغی سرشار از زیبایی است، اما دل تو به خاطر تیره‌روزی‌اش در میان خارها و ناامیدی‌ها خسته و آزرده شده است.

برداشت: دل تو مانند با دریایی است که در عمق حقایق وجود دارد و هیچ کجای دنیا نمی‌تواند به اندازه آن عمق و بزرگی را نشان دهد.

برداشت: اگرچه کوه‌ها استوار و استوارند، اما ما هرگز آرامش نداریم.

برداشت: این بیت به این معناست که شخصی که در صبح زود مست می‌شود، هیچ حسی از حال و حال و هوای ما ندارد و نمی‌تواند احساسات ما را درک کند. در واقع، او از خمار و حال بد ما بی‌خبر است و تنها در مستی خود غوطه‌ور است.

برداشت: آن نوازنده آسمانی که زهره (سیاره) است، حتی قدرت تحمل کار ما را ندارد.

برداشت: از خداوند که بسیار قدرتمند و بی‌نظیر است، سوال کن که ما مانند شیرهای جنگل (که قدرت و دلاوری دارند) نیستیم و همچنین قدرتی مثل آن‌ها را نداریم.

برداشت: تو ارزش واقعی شمس تبریز را درک نکن، زیرا تو توانایی فهم و شناخت آن را نداری.