غزل شمارهٔ ۶۹۳

برداشت: جان‌هایی که از نور پیامبر (مصطفی) منتظر بوده‌اند، نباید درباره ظلم و ستم صحبت کنند.

برداشت: هیچ‌گاه ماهی شنا کردن را یاد نگرفت، چون دنباله‌اش آزادی را جستجو کرد، درست مثل سرو که درختی آزاد است.

برداشت: خارانی که از گل‌های خوشبوی باغ برخاسته‌اند، با روییدن آن‌ها در دل گلزار شاداب می‌شوند.

برداشت: رواق‌های شادی از عناصر طبیعی مانند آتش، آب، خاک و باد دور هستند و به نظر می‌رسد که این شادی از این مواد اولیه فاصله دارد.

برداشت: از این چهارچوب وسیع، مانند صلیب، اتحاد تنهاپرستان بیرون می‌آید.

برداشت: از آن طرف، آسمانی روشن و زیبا وجود دارد و از آن سو، ملکی است که در انتظار است.

برداشت: چشم‌های یک فرد بینا و باهوش، کمتر با بخشش و محبت خود به دیگران مواجه می‌شوند.

برداشت: وقتی با بصیرت و دیدی فراتر از ظاهر زندگی به این دنیا نگاه کنی، می‌توانی به راهنمایی و هدایت دست یابی.

برداشت: تو تنها یک نور را می‌بینی، در حالی که دیگران هیچ نوری نمی‌بینند، همانند نوری که هنگام تولد می‌تابد.

برداشت: در هر ابری هزاران نور و روشنایی وجود دارد و در هر مکانی که به نظر خراب و ویران می‌آید، زندگی و زیبایی نهفته است.

برداشت: اگر تختی برای نشستن بگذاری، در کنار مردان بزرگ قرار می‌گیری و به جایگاه آن‌ها دسترسی پیدا می‌کنی.

برداشت: اگر بویی از شمس تبریز بگیری، او کسی است که جهان تحت فرمان و تسلط اوست.