غزل شمارهٔ ۶۹۲

برداشت: ما رفتیم و دیگران باید برای ادامه‌ی زندگی باقی بمانند. احتمالا او هر زمانی که از دنیا برود، این روند ادامه خواهد داشت.

برداشت: هیچ‌کس در آسمان، ظرفی را ندیده که از بام بیفتد و دوباره به جایش برنگردد.

برداشت: در این زمین، چندین بار سیر و سفر کرده‌اید، اما نتیجه‌تان هم‌چنان به مانند شاگردی است که هنوز از استاد خود عقب‌تر است.

برداشت: ای محبت من، در آن قبر نرو که آنجا بسیار شیرین است مثل فرهاد.

برداشت: در نهایت، چه انتظاری می‌توان از ساختمانی داشت که ستون‌های آن شکسته و خراب شده و تنها تکه‌هایی از باد باقی مانده است؟

برداشت: هرگاه که بد رفتار کرده‌ایم، نتیجه‌اش بدی بوده و اگر نیکو عمل کرده‌ایم، باید به خاطر داشته باشید که این خوبی‌ها نیز به یاد خواهند ماند.

برداشت: اگر امروز همچون دیگران بر رفتار و کردار خود مسلط باشی، مثل آن‌ها آزاد و رها خواهی شد.

برداشت: اگر نمی‌خواهی که تنها بمانی، باید تلاش کنی تا از کارهای خوب و اطاعت الهی در تربیت فرزندان استفاده کنی.

برداشت: رشته‌ی نور معنوی همیشه برقرار است و نمایانگر جوهر روحانی اوتاد (افرادی که در عالم معنوی بالاترین مقام را دارند) است.

برداشت: جوهر عشق که در حقیقت مهم‌ترین و اصلی‌ترین ویژگی آن است، باقی خواهد ماند و به آبادانی و شکوفایی می‌انجامد.

برداشت: این رود روان به مانند کسی است که بی‌تابی می‌کند و شکل و حالت تازه‌ای به خود می‌گیرد.

برداشت: همانطور که کشتی نوح در این دریا خشک و بی‌آب دچار طوفان است، زمان پایان این وضعیت نزدیک است.

برداشت: از آن خانه نوح، کشتی‌ای بود که به وسیله‌ی الهام یا پیشگویی، موج‌های خطرناک را دید.

برداشت: ما در میان سکوت و آرامش دیگران خوابیده‌ایم، چون به حدی از فریاد و سر و صدا رسیدیم که دیگر صداهای اطراف را نمی‌شنویم.