غزل شمارهٔ ۶۹۱

برداشت: با وجود اینکه بلبل‌ها پرنده‌های دیگری را انتخاب می‌کنند، اما صدای زیبای آنها همچنان در سکوت آرام باقی می‌ماند.

برداشت: به خودت توجه کن، چرا که هیچ‌کس از دنیای فقر چیزی برداشت نمی‌کند.

برداشت: ما نیز از این دایره خارج نیستیم، هرچند که آن پادشاهان درخشنده‌اند.

برداشت: اگر به من توجه نکنند و صدایم را نشنوند، پس چرا مرا به وجود آورده‌اند؟

برداشت: شیرینی و تلخی نتیجه کار شاه است و این دو احساس به عنوان نشانه‌هایی از تلاش او در دو ظرف کنار هم قرار گرفته‌اند.

برداشت: باید مانند کسانی که مست هستند و زیر نظر هستند، در آشپزخانه ترش رویی کرد.

برداشت: هر وضعیت و شرایط ما برای گروهی از مردم شبیه یک نوع خوراک است و از میان این خوراک‌های معنوی، برخی از آنها بسیار باارزش و غنی هستند.

برداشت: پرندگان فکر و خیال انسان‌ها از آسمان می‌آیند، اما به‌طور موقت در زمین و در دنیای مادی گرفتار می‌شوند.

برداشت: به خاطر آن زیبایی که از آسمان نازل شده، هر چند ستاره‌ها به عنوان نشانه‌های ایمان هستند.

برداشت: برای آنکه ارزش نزدیکی به حقیقت را درک کنند، باید درد جدایی از آن حقیقت را تجربه کنند.

برداشت: اگر بر قطعات بی‌ارزش خاک بریزند، آن را تسلیم می‌کنند و از میان می‌گذارند.

برداشت: شمس تبریز زیاد سخن نمی‌گوید و پادشاهان همه صبور و قابل اعتماد هستند.