غزل شمارهٔ ۶۸۹

برداشت: دیروز از زیبایی معشوقم جهان چه حالتی پیدا می‌کرد و از ماه جمال او آسمان چه شکل و شمایلی می‌گرفت.

برداشت: در مقابل شگفتی‌های او چه حرکاتی انجام می‌دادم و از شدت عشق، چقدر جانم به آتش می‌افتاد.

برداشت: چشمان کسی که به او نگاه می‌کردم، چقدر محو و مسحور می‌شد و لب‌های شیرینش چگونه بر شوق و لذت دندان‌هایم می‌افزودند.

برداشت: چشم و ابروی زیبا و جذاب چطور می‌توانند دل‌ها را تسخیر کنند و باعث اسیری عاشقان شوند؟

برداشت: اگر به لاله رنگی می‌دادند، چه سودی داشت اگر به گلستان نرود؟

برداشت: در آن لحظه، گل سبزه به نرگس چه حرف‌هایی می‌زد و اگر رنگ ارغوانی‌اش را به او تقدیم می‌کرد، چه اتفاقی می‌افتاد؟

برداشت: جز در پی روشن کردن دنیا و حرکت بر روی آن، چه کاری می‌توانست انجام شود.

برداشت: اگر آن ماه زیبایی و محبت بی‌پایانی نداشت، در این میان چه چیزی می‌توانست به وجود بیاید؟

برداشت: خدایا، زیبایی‌ای از عالم بالا به نمایش گذاشتی که اگر او نبود، مکان و جا چه معنا داشت؟

برداشت: نقاب بی‌نشانی را کنار زد و دیدم که در این دنیا، نشانه‌ها چه تاثیری دارند.

برداشت: شب به پایان رسید و روز روشن و کامل باقی ماند، و حالا عقل مثل یک نگهبان، چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

برداشت: شمس تبریز، از دور چیزی را مشاهده می‌کند و می‌داند که چه اتفاقی در حال افتادن است.