غزل شمارهٔ ۶۸۸

برداشت: چشمانت مانند رنگی است که بر روی بوم می ریزند و موهایت مانند طرحی است که روح را به خود جلب می کند.

برداشت: اگر سایه‌ی برگ گل بر چهره‌ی حسرت‌انگیز تو بیفتد، اثری از آن باقی خواهد ماند.

برداشت: روزی فرا می‌رسد که من، این عاشق بیچاره، هنوز هم جوان و سرزنده به خاطر دوری تو باقی می‌مانم.

برداشت: اگرچه دلم گرفته و دلتنگم، اما دل من هنوز به یاد آن لب‌ها و صحبت‌هاست.

برداشت: بیا در چشمان من نگاه کن، تا تو هم ببینی کسی را که برای من به اندازه‌ی صد هزار جان ارزشمند است.